درک ویژگی های عملکرد مواد مختلف هنگام انتخاب پلاستیک دنده بسیار مهم است. در زیر معرفی مفصلی از چند نوع پلاستیک دنده اصلی آورده شده است:
نایلون (PA): نایلون به دلیل مقاومت در برابر سایش عالی خود مشهور است و برای کاربردهای دنده فرکانس بالا ایده آل است. با این حال، تمایل آن به جذب آب و تغییر شکل، به ویژه در محیط های مرطوب نیاز به توجه دارد.
پلی اکسی متیلن (POM): چرخ دنده های POM پایداری ابعادی بسیار خوبی را ارائه می دهند و معمولاً در کاربردهای دقیق- حیاتی مانند تجهیزات پزشکی استفاده می شوند. با این حال، مقاومت دمایی آن نسبتاً متوسط است و در محیطهای{2}}در دمای بالا نیاز به احتیاط دارد.
پلی کربنات (PC): چرخ دنده های کامپیوتری بسیار مقاوم در برابر ضربه-و مناسب برای کاربردهای سنگین- هستند. با این حال، ضریب اصطکاک نسبتاً بالای آن ممکن است به روانکاری اضافی برای کاهش سایش نیاز داشته باشد.
افزودن مواد تقویتکننده: با افزودن مواد تقویتکننده مانند الیاف شیشه، میتوان استحکام پلاستیکهای چرخ دنده را به میزان قابل توجهی بهبود بخشید، در حالی که افزایش هزینه نسبتاً محدود است. به عنوان مثال، افزودن الیاف شیشه می تواند استحکام را تا 30 درصد افزایش دهد در حالی که هزینه را تنها 10 درصد افزایش می دهد.
انتخاب مواد بر اساس اندازه چرخ دنده: برای چرخ دنده های کوچک، مواد POM به دلیل ثبات ابعادی عالی آن، انتخاب ارجح است. در حالی که برای چرخ دنده های بزرگ، مواد نایلونی به دلیل مقاومت در برابر سایش مزیت بیشتری دارند. انتخاب مواد مناسب می تواند به بهترین{1}اثربخشی هزینه دست یابد.
روانکاری و نگهداری منظم: روغن کاری و نگهداری منظم چرخ دنده ها می تواند عمر مفید آنها را به میزان قابل توجهی افزایش دهد. روغن کاری نه تنها سایش را کاهش می دهد، بلکه نویز را نیز کاهش می دهد و راندمان عملیاتی را بهبود می بخشد.
